مرز بین رژیم های توتالیتر و دیگر نیروها ی اجتماعی را نحوه برخورد
و نگاه آنان به حقوق بشر تعیین میکند.
حقوق بشر وازادی های اولیه وقتی زیر پا گذاشته می شود که رژ یم ها
توتالیتر قدرت را انحصاری کرده ودر اختیار خود قرار دهند وبا این وسیله یک انسان
ویا یک مجموعه دگر اندیش غیر خودی را زیر فشار قرار دهد .وبه اشکال مختلف چون زندان
و شکنجه واعدام های مخفی ویا وارد کردن اتهام اخلاقی به اشخاص وگروه هائی اجتماعی
ونادیده گرفتن حقوق های فرهنگی واجتماعی دیگر اقوام . شرایط به شکلی بوجود می آورد
که به نقض حقوق بشر منجر شود این گونه اعمال را میتوان یک جنایت دولتی نام برد .
در این میان شهروندان هر جامعه وظیفه دارند در مقابل اینگونه
برخوردها غیر دموکراتیک از خود مقاومت نشان داده وبا تشکیل انجمن ها واحزاب خاص خود
ودر ارتباط با نهاد های جهانی حقوق بشر راه بر رژیم های توتالیتر ببندند وبه افشاء
شرایط موجود بپردازند.اینگونه دولتهای با نقص موارد حقوق بشر وسرکوب های متنوع سعی
در تثبیت موقیعت خود ودر قدرت مانند هستند .
با بالا گرفتن فشارها از طرف ارگانها واحزاب مدافع حقوق بشر . رژیم
های مذبور هم تاکتیک های خود را تعغیرمی دهند وهم به اشکال مختلف دست به تعرض می
زنند و خود را بی اطلاع و بی گناه وحتی منکر نقص موارد حقوق بشر ودیگر فشار های
موجود میشوند.
آنجا که حقوق بشر زیر پا نهاده میشود در واقع نشان از نبود آزادیها
در تمام ابعاد یک جامعه دارد .و بواقع دفاع از حقوق بشر مساوی با دفاع از
آزادیهائی اجتماعی است که خود به نوعی مبارزه با رژیم های توتالیتر می باشد که
بایستی با هم و در کنار هم انجام گیرد .
خطری که میتوان به آن اشاره کرد این است که حقوق بشر از حالت مستقل
وعمومی خود درآید ودر چارچوبهای مشخص سیاسی و مرزبندی های ایدولوژی حرکت کند و در
نهایت گروههای تشکیل شوند که همه مدافع حقوق بشر هستند . ولی بخاطر اینگونه مرزبندی
ها حاضر نیستند در کنار هم وبا هم حرکات مشترکی انجام دهند. ومرز بین فعالیت حقوق
بشری را با فعالیت سیاسی مخدوش کنند.
این انشقاق و جدائی ابعاد فاجعه باری در بر خواهد داشت که برنده
اصلی آن رژیم های توتالیتر هستند وبس .
مدافعین حقوق بشرکه از درون احزاب سیاسی بیرون می آیند ویا حامل
تفکرات سیاسی مشخصی هستند بایستی دیوارهای ایدولوژی را بشکنند و بدانند که دفاع از
حقوق بشر ودیگر مسائل اجتماعی مرزبندی نمی شناسد وهمه شهروندان یک جامعه را بدون
خواستگاه اجتماعی و اقتصادی ومذهبی و فرهنگی وسیاسی در یک چارچوب ببینند . فعالین
حقوق بشر جایگاه ویژه ای برای خود دارند که در هیچ حصار ایدولوژی محصور نمی شوند.
برخوردهای حقوق بشری با رژیم های توتالیتر ابعاد وسیعی دارد که باید آن را مد نظر
قرار داد . فریدون آدمیت در کتاب فکر آزادی ومقدمه نهضت مشروطیت ایران* می نویسد
دست یابی به برابری در حقوق همگان بدون در نظر گرفتن اصل ونسب و مذهب به منظور حفظ
وتضمین و مزلت همه شهروندان لازم وبرابری در حقوق . اساس واقعی ومستحکم کننده وحدت
ومنافع ملی است*. در نظام آتی ایران چه از نوع دموکراتیک آن و چه پادشاهی و حتی
سوسیالستی بایستی مدافعین حقوق بشری به طور آزادانه وبدون هیچ گونه مانعی به
فعالیت بپردازند ومنعقد رژیم های موجود خود باشند . بایستی فعالیت حقوق بشر یاد
گرفت ودر کنار آن دیوارهای جدائی فکری رابدور ریخت ودر یک فضای دموکراتیک به
فعالیت پرداخت.
در پایان بایستی بگویم بدون حقوق بشر نمیتوان از صلح گفت وبدون
صلح نمیتوان از حقوق بشر صحبت کرد .
شاهین . وین
