logo_Committee




گروه پزشکان وکادر پزشکی ایرانیان مدافع حقوق بشر
و جامعه دفاع از حقوق بشر در ایران-اتریش
بیانیه در همبستگی با زندانیان سیاسی
و عقیدتی در ایران
دوشنبه ۱۴ مرداد ۱۳۹۸ - ۰۵ اوت ۲۰۱۹

kd_med_at_logo.jpg
هموطنان گرامی

از بدو استقرار حاکمیت جمهوری اسلامی تا کنون چهل سال است که می گذرد. چهل سالی که بطور سیستماتیک و مستمر عمدتاً و عمداً کلیه حقوق شهر وندی و مدنی زیر پا گذاشته شده است. اعلامیه جهانی حقوق بشر و میثاق های آن، که دولت ایران با امضای خود موظف به اجرای مفاد آن است، اصولاً در این حاکمیت فاقد هر گونه ارزشی می باشد. امروز ملت ایران یکی از سخت ترین دوره های سرکوب را میگذراند.
این سرکوب ها کلیۀاقشار و طبقات جامعه از قبیل دانشجویان، معلمان ، کارگران ، فعالان زنان و مخالفین حجاب اجباری ، حامیان محیط زیست ، روزنامه نگاران ، وکلای دادگستری ، دراویش و اقلیت های مذهبی را شامل میشوند و در حال حاضر این امر در کلیه استانهای ایران با شدت هر چه بیشتر جریان دارد.
بعنوان نمونه:
خانم نسرین ستوده و نرگس محمدی از مدافعین حقوق مدنی سالیان سال است که به اتهامات واهی در زندان بسر میبرند. اسماعیل بخشی و خانم سپیده قُلیان از حامیان اعتراضات به حق کارگران هفت تپه، پس از آزادی از زندان وفاش ساختن شکنجه، دوباره دستگیر وراهی زندان گردیده و مورد شکنجه قرار گرفته اند. خانم سپیده قلیان جهت اعتراض به جابجائی بین زندانهای مختلف و رفتار نا مناسب مسئولین نسبت به خود وبه والدینش، تهدید زندانبانان ونداشتن امنیت جسمانی و محرومیت از داشتن حد اقل نیازهای پزشکی و ظلم ستمی که به زندانیان سیاسی و خانواده های آنان روا داشته میشود، از روز اول مرداد دست به اعتصاب غذا زده است .
محمد حبیبی، معلم مبارزی که در زندان بسر میبرد واز داشتن غدّه استخوانی رنج می برد، از داشتن پوشش پزشکی و معالجه بی بهره است. علاوه بر آن، اقایان عبدی، قنبری، بهشتی و عده دیگری از معلمان همچنان در زندان بسر می برند.
جعفر عظیمی زاده، از اتحادیه آزاد، زندانی دیگری می باشد. پروین محمدی عضو دیگر این اتحادیه به دادگاه اظهار شده است و مریم محمدی زندانی دیگری از این گروه می باشد.
علاوه براین تعدادی از اعضای سندیکای شرکت واحد، به خاطر تجمع در روز کارگر، تحت پیگرد ومحاکمه قرار گرفته اند.
در حالیکه در کشورهای پیشرفته جهان، فعالین محیط زیست مورد تشویق وستایش قرار می گیرند، در ایران امروز ما، هنوز تعداد زیادی از فعالین محیط زیست در زندان بسر میبرند واقای سید امامی یک هفته پس از دستگیری و بطور مرموزی در زندان فوت می کند.
ساناز الهیاری و امیر حسین محمدی خبرنگاران ایرانی در اعتراض به بازداشتشان دست به اعتصاب غذا زده بودند که حال جسمانی ساناز الهیاری بسیار وخیم گزارش شده بود.
یاسمین آریانی – منیره عربشاهی و مژگان کشاورز از فعالین مدنی در زندان قرچک ورامین توسط دادگاه انقلاب مجموعا به پنجاه و پنج سال حبس محکوم شده اند و حکم سی سال حبس برای امیر سالار داودی وکیل دادگستری قطعی گردیده است و اقای مسعود مصاحب، ایرانی دو تابعیتی مدیر شرکت اتریشی – ایرانی مد استرون، در اواخر ماه ژانویه 2019 در تهران دستگیر و روانه زندان شده است.
یکی از روش ها ی شکنجه که حاکمیت در مورد زندانیان سیاسی و عقیدتی بکار می بندد این است که این زندانیان را با زندانیانی که مرتکب جنایات سنگین از قبیل قتل و غیره شده اند هم بند می سازد و از این طریق امنیت وسلامت انان رابا خطرات جدی مواجه می سازد. در این مورد میتوان از علیرضا شیر محمدی زندانی بیست وشش ساله عقیدتی که در زندان فشافویه به ضرب چاقوی هم بندش به قتل رسید نام برد.
اکنون تعداد زیادی از زنان معترض به حجاب اجباری که در زندانهای ایران بسر می برند هم تحت شکنجه قرار گرفته اند تا در مقابل دوربین تلویزیون ظاهر و از اعتراضات خود اظهار ندامت وپشیمانی نمایند.
دکتر احمد جلالی پزشک متخصص سوانح و دارای تابعیت ایران و کشور سوئد که برای شرکت در سمینار پزشکی به ایران سفر کرده بود به اتهامات واهی جاسوسی دستگیر ودر دادگاهی فرمایشی به اعدام محکوم گردید. نامبرده که بیش از سه سال است در زندان اوین بسر میبرد، چند روز پیش به مکان نامعلومی منتقل و به این ترتیب خطر جدی اعدام اورا تهدید می کند. تعداد زیادی از شخصیتهای بین المللی از دولت ایران تقاضای آزادی اورا کرده بودند که تا کنون بی نتیجه مانده است. اینک که وقوع امر جدی شده است، کانون پزشکان اتریش طی نامه ای از وزیر امورخارجه اتریش تقاضای وساطت نموده است.
هموطنان گرامی
با توجه به آنچه که در بالا وبطور مختصر ذکر گردیده است، وبا توجه به این واقعیت که هموطنان ما در ایران مدت چهل سال است که فاقد هر گونه حقوق مدنی و شهروندی میباشند و هر نوع اعتراضات مسالمت امیز با حبس و شکنجه از جانب حاکمان کنونی ودر زندانهای ایران پاسخ داده میشود و نیز با توجه به اینکه هم اکنون تعداد زیادی از فعالان مدنی وحقوق شهر وندی و طرفداران اعلامیه جهانی حقوق بشر، که چیزی جز آزادی و صلح و رفاه اجتماعی آرزوئی ندارند، در زندانهای ایران ودر شرایط سخت و غیر انسانی بسر می برند و برای دستیابی به آزادیهای فردی و اجتماعی از همه چیز خود گذشته اند، وظیفه ما ایرانیانی که در خارج از کشور ودر رفاه وآزادی زندگی می کنیم، در قبال این همه از خود گذشتگی هموطنانی که در زندانهای ایران گرفتار شده اند چیست؟
آیا ما میتوانیم روزانه شاهد این همه فجایع و ظلم وستم باشیم ولب از لب نگشائیم؟ در حالیکه گفته میشود سکوت علامت رضا ست آیا شایسته است که با زهم سکوت اختیار کنیم؟
از آنجا که یک دست صدا ندارد باید بکوشیم تا با همت وجسارت بیش از پیش به دست های بیشماری تبدیل شویم و با کوبیدن این دستها به هم، چنان ارتعاش و اعتراضی بوجود آوریم که حاکمان کنونی نتوانند آن را ندیده بگیرند.
بکوشیم تا با کمک یکدیگر و با همدلی و همسوئی، ناله های زندانیان سیاسی و عقیدتی و فعالان حقوق مدنی وشهر وندی را با اعتراضات وسیع خود به فریاد تبدیل کنیم.
همه با هم فریاد برآوریم که زندانیان سیاسی وعقیدتی باید هر چه زودتر از زندان آزاد گردند .
همصدا به پا خیزیم وبگوئیم که حق پوشش، یکی از حقوق شهر وندی است و حجاب اجباری وبازداشت وزندانی کردن زنان مبارزی که به درستی وبه حق علیه حجاب اجباری به مبارزه برخاسته اند و شکنجه آنان جهت اعترافات تو خالی، اقدامی است خلاف مفاد اعلامیه جهانی حقوق بشر.
هموطنان گرامی:
من اگر بنشینم، تو اگر بنشینی، چه کسی بر خیزد
من اگر بر خیزم، تو اگر بر خیزی، همه بر می خیزند.
بکوشیم تا همه با هم علیه جور و ستم و زندان و شکنجه به پا خیزیم.


گروه پزشکان وکادر پزشکی ایرانیان مدافع حقوق بشر
Medical Professionals for Human Rights in Iran – Austria
و
جامعه دفاع از حقوق بشر در ایران-اتریش
Komitee zur Verteidigung der Menschenrechte im Iran, Österreich.



send page email page     print version print


                   


نظر شما؟

نام:

عنوان:

نظر:
codeimgکد را اينجا وارد کنيد:


جامعه دفاع از حقوق بشر در ایران – اتریش
Human-rights-iran.org